ฉันเพียงแค่คิดว่า
การทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ ... การเรียนรู้เรื่องนั้นเรื่องนี้
การสั่งสมประสบการณ์ให้ได้มากๆ
ในช่วงเวลาที่รวดเร็ว
 
 

 
นั่นจะสร้างความเข้มแข็ง
 
 
 

 
 
แต่จริงๆแล้ว
มันเป็นเพียงแค่ความใจร้อนของตัวเองเท่านั้น
 
 
 

 
ฉันมองข้ามอะไรไป...
อะไรที่สมควรจะใส่ใจตั้งเนิ่นนาน
แต่ก็ไม่รู้สึกถึงมันจนกระทั่งตอนนี้
 
 

 
หลายสิ่งหลายอย่างที่ผ่านเข้ามากระทบ
ทำให้ตนเองจมดิ่งลงไป
สิ่งเหล่านั้นทำให้ร่างกายรู้สึกชา
และเรี่ยวแรงเหือดหายไปจากขาสองข้าง
 
 

 
ฉันเพิ่งตระหนักว่า
ฉันรู้จักคำว่า "เข้มแข็ง" น้อยไป
และเข้าใจว่า
ตัวเองอ่อนหัดแค่ไหนกับการนำคำนี้มาใช้...
 
 

 
ฉันไม่เคยคิดโทษสิ่งรอบข้าง
เพราะรู้ดีว่าไม่สามารถทำให้มันเกิดขึ้นได้
ตามที่ตัวเองปรารถนา
ไม่เหมือนหุ่นยนต์บังคับ
ไม่เหมือนนิยาย รูปวาด ที่ตัวเองแต่งแต้ม ขีดเขียน
ฉันกำหนดแบบนั้น...
กับสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตไม่ได้
 
 

 
แอบภูมิใจในตัวเองอยู่ลึกๆ....
ที่สามารถยิ้มให้กับตัวเองได้เสียที
หลังจากร้องไห้มาเนิ่นนาน
 
 

ฉันอยากทำให้ตัวเองมีความสุขด้วยตัวเอง...
ฉันอยากยิ้ม อย่างที่ฉันอยากจะยิ้ม
อยากหัวเราะ อย่างที่ฉันตั้งใจ
และอยากร้องไห้ เมื่อไรก็ตามที่อยากร้อง
 
 
มันก็แค่นั้น...